Πρέπει να παρέμβω αν το παιδί μου εκφοβίζεται στην παιδική χαρά;
![](https://childit.gr/wp-content/uploads/2022/07/safeplayground.jpeg)
Πώς πρέπει οι γονείς να αντιμετωπίζουν μια συμπεριφορά εκφοβισμού σε παιδική χαρά, η Αμερικανίδα αρθρογράφοε Emily Edlynn μας δίνεις τις συμβουλές της
Όταν το παιδί μας έχει μια διαμάχη με άλλα παιδιά, είναι δύσκολο να αντισταθούμε στην προστατευτική μας παρόρμηση να παρέμβουμε. Και συχνά, δεν πρέπει. Όμως, η αρθρογράφος του Parents Ask Your Mom, Emily Edlynn, Ph.D., λέει ότι μερικές φορές βοηθάει να μετατραπεί ένα ατύχημα σε διδακτική στιγμή—για όλους όσους εμπλέκονται.
«Ο γιος μου είναι σχεδόν 6 χρονών τώρα. Μια μέρα μετά το σχολείο, έπαιζε με μερικά μεγαλύτερα παιδιά στην παιδική χαρά του δημοτικού. Ο γιος μου ανέβαινε την τσουλήθρα και 2 αγόρια κάθονταν στη μέση της τσουλήθρας. Αυτά τα δύο αγόρια δεν ανέβαιναν ούτε κατέβαιναν, απλώς περίμεναν εκεί κάποιους άλλους φίλους. Ο γιος μου προσπάθησε να τους περιτριγυρίσει, αλλά τον έσπρωξαν από την τσουλήθρα, προσγειώθηκε στην πλάτη, στο κεφάλι και στους αγκώνες του. Πήρα τον γιο μου και φώναξα στα άλλα παιδιά. “Γιατί να το κάνεις αυτό?” Παρηγόρησα τον γιο μου. Ήμασταν τυχεροί που δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Η άλλη μητέρα δεν βρισκόταν πουθενά, οπότε κανείς δεν πρόσεχε τα παιδιά της. Πώς να της πω για το περιστατικό; Να ενημερώσω και το σχολείο;
Θέλω να παραπονεθώ αλλά δεν είμαι σίγουρος τι να κάνω. Θα μπορούσε να ήταν ένας άσχημος τραυματισμός, οπότε δεν θέλω να πω τίποτα».
Συνήθως οι εκκλήσεις μου προς τους γονείς είναι να κάνουν πίσω και να αφήσουν τα παιδιά να καταλάβουν τις δύσκολες καταστάσεις, είτε εντελώς μόνα τους, είτε με λιγότερες οδηγίες από εμάς. Η μεγάλη εξαίρεση σε αυτό είναι όταν βλέπουμε μια ανησυχία για την ασφάλεια (σωματική ή συναισθηματική, όπως ο εκφοβισμός). Τα παιδιά και τα ατυχήματα πάνε χέρι-χέρι, επομένως δεν θα αποτρέψουμε τους τραυματισμούς, αλλά μπορούμε να κάνουμε τον ρόλο μας προσφέροντας διδακτικές στιγμές, ώστε τουλάχιστον κάποια ατυχήματα να μην επαναληφθούν.
Στη δουλειά μου ως ψυχολόγος σε παιδικά νοσοκομεία, είδα από πρώτο χέρι τα αποτελέσματα από τα παιδιά που προσγειώθηκαν σε μια συγκεκριμένη γωνία από πτώση. Απλά εκατοστά μπορούν να χωρίσουν μια τρομακτική, σχεδόν τραγωδία από μια πραγματική τραγωδία. Αν άφηνα το κομμάτι του φόβου του εγκεφάλου μου να κυριαρχήσει, δεν θα επέτρεπα ποτέ στα παιδιά μου να πατήσουν το πόδι τους σε μια παιδική χαρά. Προφανώς, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα ένα διαφορετικό είδος βλάβης και δεν μπορούμε να ζούμε με φόβο για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Αλλά το συμμερίζομαι αυτό γιατί παρόλο που ο γιος σας κατέληξε σωματικά καλά, ανάλογα με το ύψος της τσουλήθρας, αυτό το είδος πτώσης θα μπορούσε να τον τραυματίσει σοβαρά, γι’ αυτό συμφωνώ ότι πρέπει να μιλήσετε.
Ακούγεται σαν να θέλετε να βεβαιωθείτε ότι μιλάτε με τρόπο που δεν θα εκλαμβάνεται ως παράπονο, κάτι που είναι πιθανότερο να απορριφθεί. Προσφέρω μερικές συμβουλές για την προληπτική επικοινωνία που προέρχεται από την προοπτική της πρόληψης ενός μελλοντικού τραυματισμού, αντί ενός αντιδραστικού τρόπου εστίασης στο τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στο παιδί σας.
Η Άλλη Μητέρα
Κάθε φορά που ένα παιδί θέτει άθελά του ένα άλλο παιδί σε κίνδυνο, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως διδακτική στιγμή. Υποθέτω ότι ο ωθητής στην περίπτωσή σας έσπρωξε παρορμητικά το παιδί σας χωρίς να σκεφτεί πώς θα μπορούσε να το βλάψει και πρέπει να γνωρίζει τις πιθανές συνέπειες με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνουμε στα παιδιά να κοιτάζουν και από τις δύο πλευρές πριν διασχίσουν το δρόμο. Ένας άγνωστος που του φωνάζει μπορεί να τραβήξει την προσοχή του, αλλά θα μάθει καλύτερα από τον ίδιο τον γονέα του, οπότε ναι, θα πρέπει να πλησιάσετε τη μητέρα του.
Η επικοινωνία με τους γονείς των άλλων παιδιών μπορεί να είναι δύσκολη. Το πόσο καλά τους γνωρίζουμε και το προσωπικό τους στυλ ανατροφής μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνουν το μήνυμά μας. Αναρωτιέμαι: «Θα ήθελα να μάθω αν το παιδί μου το έκανε αυτό;». Στην περίπτωσή σου, θα το έκανα. Αν γνωρίζετε ότι αυτή η μητέρα ανήκει σε αυτά τα παιδιά, φαίνεται ότι τη γνωρίζετε αρκετά καλά για να αναλύσετε το θέμα.
Υποθέτοντας ότι οι περισσότεροι γονείς θα ήθελαν να μάθουν εάν το παιδί τους παραλίγο να τραυματίσει ένα άλλο με μια επικίνδυνη συμπεριφορά, θα μπορούσατε να ανοίξετε τη συζήτηση με: «Σας το λέω αυτό γιατί θα ήθελα να ξέρω αντίστοιχα αν ήταν ο γιος μου». Σαφώς, δεν έχετε κανέναν έλεγχο στο πώς ανταποκρίνεται. Αντί να φαντάζεστε τη χειρότερη απάντηση, φανταστείτε την καλύτερη: «Χαίρομαι πολύ που μου το είπες! Θα μιλήσω μαζί του και λυπάμαι πολύ. Πώς είναι ο γιος σου;» Θεωρώ ότι η τυπική, ανθρώπινη απάντηση! Οποιαδήποτε άλλη αντίδραση δεν αφορά εσάς, και ελπίζουμε ότι μπορείτε να την αφήσετε να ξεπεραστεί, γνωρίζοντας ότι κάνατε το ρόλο σας.
Καταγγελία ή ενημέρωση;
Λίγες εβδομάδες μετά τη χρονιά του νηπιαγωγείου του γιου μου, μου είπε για κάποια μεγαλύτερα αγόρια που φαινόταν να τον στοχεύουν στην παιδική χαρά. Ο γιος μου δεν είναι μόνο ο μικρότερος στην τάξη του, αλλά και σωματικά μικρός, έτσι μια από τις ανησυχίες μου καθώς μπήκε στο δημοτικό ήταν αυτή ακριβώς η πιθανότητα. Ένας από τους γονικούς μου στόχους είναι να μην είμαι «εκείνος ο γονέας» που αντιδρά υπερβολικά και βιάζεται να σώσει το απόλυτα ικανό παιδί του. Αλλά αποφάσισα ότι αυτή η παρενόχληση στην παιδική χαρά δικαιολογούσε την παρέμβαση ενηλίκων λόγω της ανισορροπίας ισχύος και μεγέθους. Όταν ενημέρωσα τη δασκάλα του, με ευχαρίστησε και υποσχέθηκε ότι θα έβλεπε την κατάσταση. Δεν το άκουσα ξανά, και στην πραγματικότητα έχει γίνει κοινωνικά ανεξάρτητος και ικανός μαθητής της δεύτερης δημοτικού, παρόλο που είναι ακόμα μικρός.
Στην ηλικία του γιου σας, βρίσκεται στο πιο αδύναμο άκρο της ανισορροπίας εξουσίας και χρειάζεται υποστήριξη από ενήλικα. Οι σχολικές κουλτούρες φαίνεται να επικεντρώνονται στην ασφάλεια περισσότερο από ό,τι όταν τρέχαμε στην παιδική χαρά ως παιδιά που οφείλεται εν μέρει σε ανησυχίες σχετικά με την ευθύνη, αλλά και λόγω της μεγαλύτερης επίγνωσης της σημασίας του να αισθάνονται οι μαθητές ασφαλείς στο σχολείο. Η κοινοποίηση αυτού του περιστατικού με το προσωπικό του σχολείου σας θα μπορούσε να τους παρακινήσει να ελέγξουν την ασφάλεια της παιδικής χαράς με όλους τους μαθητές. Δεν θέλω να κρίνω αυτά τα άλλα αγόρια πολύ σκληρά, καθώς αυτή ήταν μια κακή απόφαση σε κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλά αν τύχει να υπάρχει ένα μοτίβο από αυτά τα παιδιά να θέτουν άλλους σε κίνδυνο ή άλλες συμπεριφορές τύπου εκφοβισμού που δεν γνωρίζετε, το σχολείο μπορεί να θέλει να γνωρίζει για να διατηρήσει την εποπτεία σε υψηλά επίπεδα.
Ακόμα κι αν το σχολείο απαντήσει ότι οποιοδήποτε περιστατικό μετά το σχολείο δεν είναι κάτι που το παρακολουθεί, αν το ίδιο περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια του σχολείου, θα μπορούσαν να είναι στο μεταίχμιο. Από την άποψή μου, η επικοινωνία με έναν διευθυντή σχολείου ακόμη και μέσω email θα ήταν μια πράξη ενημέρωσης και όχι παράπονο.