Νατάσα Μουσάδη: «Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη» και μας θυμίζουν τι έχει πραγματικά σημασία

Τι θα συνέβαινε αν ένα παιδί μπορούσε να ταξιδέψει σε διαφορετικούς τόπους και πλανήτες αναζητώντας απαντήσεις για τον κόσμο; Η μικρή Ελπίδα, η ηρωίδα του έργου «Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη» του Φώντα Λάδη, ξεκινά αυτή την περιπέτεια μαζί με το αγαπημένο της κουκλάκι, τον Παλιάτσο, και ανακαλύπτει μέσα από τη μουσική, το παιχνίδι και τη συμμετοχή ότι η ειρήνη, η ενσυναίσθηση και η αποδοχή ξεκινούν από τον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους.

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Γιώργου Τσαγκαράκη, συνδυάζει ζωντανή μουσική, κίνηση, θέατρο σκιών και διαδραστικά στοιχεία, προσκαλώντας τους μικρούς θεατές να γίνουν μέρος της ιστορίας.

Από την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, το έργο ανεβαίνει στο Θέατρο Arroyo, κάθε Κυριακή στις 11:30, για παιδιά από 4 ετών και άνω. Με αφορμή αυτή τη μουσικοθεατρική συνάντηση, συζητάμε με τη Νατάσα Μουσάδη για τη δύναμη της μουσικής, τη σημασία των μηνυμάτων που φτάνουν στα παιδιά μέσα από την τέχνη και όσα μπορούμε να μάθουμε από τον δικό τους τρόπο να ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο.

Πώς ήταν η πρώτη επαφή σου με το κείμενο και τα ποιήματα του Φώντα Λάδη;

Παρακολουθώ χρόνια το έργο του κ. Φώντα Λάδη, αρχικά τυχαία, μέσα από τους στίχους του, και στη συνέχεια συνειδητά, μέσα από τη μελέτη της δουλειάς του. Είναι ένας σπουδαίος δημιουργός που εκτιμώ και θαυμάζω, καθώς μέσα από το έργο του απευθύνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, με μία πηγαία λαϊκότητα και απλότητα και με απόλυτο σεβασμό.

Με αυτό τον τρόπο, προσεγγίζει και το παιδικό κοινό μέσα από «Τα παιδιά του κόσμου», προσφέροντας μία ποιητική συλλογή – πράγμα σπάνιο για παιδιά – όπου χωρίς εκπτώσεις, με τρόπο απλό και κατανοητό, μιλάει για την ειρήνη, την αγάπη, τη φιλία, τη συνεργασία και την αξία του να ονειρεύεσαι ό, τι κι αν γίνει. Το έργο, λοιπόν, από την πρώτη στιγμή με συγκίνησε βαθειά, δημιουργώντας μου όρεξη και λαχτάρα να ασχοληθώ μαζί του μουσικά.

Τι σε συγκίνησε περισσότερο στο μήνυμα του έργου;

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα πράγμα, θα έλεγα πως αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι το πόση δύναμη κρύβεται σε πράγματα απλά, όπως είναι η αγάπη, η καθαρότητα, η φαντασία, το χαμόγελο, η περιέργεια ή η ανάγκη για γνώση και εξέλιξη. Αυτά κατά τη γνώμη μου, είναι τα πιο «ανθρώπινα» στοιχεία του ανθρώπου, αυτά που συνέβαλαν διαχρονικά στην εξέλιξή του και είναι πράγματα που καμιά φορά τα ξεχνάμε ή τα υποτιμάμε ως ενήλικες. Όμως όλα αυτά, τα παιδιά τα έχουν μέσα τους σε αφθονία κάτι που ο κ. Λάδης κατάλαβε πολύ καλά, φτιάχνοντας ένα έργο που σε κάθε του λέξη κρύβει την ομορφιά και την απλότητα.

Πώς δουλέψατε με τον σκηνοθέτη Γιώργο Τσαγκαράκη πάνω στη μουσική δραματουργία της παράστασης;

Με το Γιώργο και με το Θίασο MATICAPI δουλεύουμε πλέον σταθερά μαζί. Είναι η 3η παράσταση που κάνουμε παρέα, ενώ ετοιμάζουμε και μία ακόμη, πάλι για παιδιά – μία παράξενη χριστουγεννιάτικη ιστορία, η οποία έρχεται σε λίγο καιρό. Έχουμε, λοιπόν, κατακτήσει έναν τρόπο συνεργασίας πολύ όμορφο και λειτουργικό. Σε ό, τι αφορά στη συγκεκριμένη παράσταση, δουλέψαμε παρέα και με την Πολυξένη Καράκογλου, επίσης χρόνια φίλη και συνεργάτιδα, με την οποία συνυπογράφουμε τη μουσική.

Στο συγκεκριμένο έργο, επιλέξαμε η ποίηση να έχει τον πρώτο και τον κύριο λόγο. Μελοποιήσαμε τα ποιήματα στο σύνολό τους και με άξονα αυτά, ο Γιώργος έγραψε ένα νέο, πρωτότυπο κείμενο το οποίο τα «δένει» όλα σε μία πανέμορφη ιστορία. Η μουσική στην παράσταση παίζεται ζωντανά και από τις δυο μας και συνοδεύει την κεντρική ηρωίδα, την Ελπίδα, στο μαγικό της ταξίδι.

Ποια είναι η σχέση της μουσικής με το οπτικό κομμάτι — το θέατρο σκιών και τις εικόνες της παράστασης;

Όπως ανέφερα και παραπάνω, η παράστασή μας είναι ένα μεγάλο μουσικοθεατρικό ταξίδι στο σύμπαν. Η Ελπίδα μαζί με τον καλό της φίλο, τον Πίκο τον Παλιάτσο, ταξιδεύει πάνω σε μια μπάλα και πάει σε μέρη απίθανα και μαγικά, προκειμένου να βρει απαντήσεις στα ατελείωτα ερωτήματα που έχει. Όλη αυτή η διαδρομή, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των παιδιών με τη βοήθεια των εικαστικών προβολών που έχει φτιάξει η σκηνογράφος μας Βικτώρια Νταρίλα.

Έτσι, το θέατρο γίνεται ανοιξιάτικο τοπίο, νυχτερινός ουρανός, διάστημα, εργοστάσιο και, όταν χρειαστεί, γεμίζει με φανταστικούς ήρωες που συνομιλούν με τη Ελπίδα και το φίλο της. Η μουσική αλληλεπιδρά συνεχώς με τη δράση, αφηγείται, εξηγεί, βοηθάει στις μεταβάσεις από το ένα μέρος στο άλλο και γίνεται η φωνή των ηρώων που συναντούν οι φίλοι μας στο ταξίδι τους. Τα πάντα δημιουργούνται ζωντανά και επί σκηνής, συνεπώς κάθε παράσταση, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μοναδική ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Το υλικό φυσικά υπάρχει, αλλά το κοινό και η στιγμή συμβάλλουν καθοριστικά στο πώς θα αλληλεπιδράσει, κάθε φορά, και θα διαμορφωθεί.

Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα στα παιδιά μέσα από τη μουσική σου, ποιο θα ήταν;

Νομίζω πως κάθε φορά που γράφω μουσική, είτε αυτή απευθύνεται σε παιδιά είτε σε μεγάλους, η πρόθεσή μου είναι η ίδια. Θέλω να μπορώ να κάνω τους ανθρώπους να διακρίνουν στη ζωή την ομορφιά ακόμα και στους πιο δύσκολους καιρούς, να βλέπουν τη δυνατότητα ακόμα και όταν τίποτα γύρω τους δε τη μαρτυράει.

Πιστεύω βαθειά στη δύναμη του ανθρώπου και στην ανθρωπιά του – όπως ανέφερα και παραπάνω. Αυτή με παρακινεί και αυτή υπηρετώ. Αν, λοιπόν, έστω και ένας άνθρωπος – παιδί ή μεγάλος – ακούγοντας τη μουσική μου νιώσει έτσι, νιώσει ότι δεν είναι μόνος, ότι έχει τη δύναμη να κάνει οτιδήποτε ονειρεύεται ανεξάρτητα από το κόστος, τότε είμαι ευχαριστημένη.