Αυτό είναι το μυστικό που ξέρουν οι πιο διασκεδαστικοί μπαμπάδες

Ακόμη κι αν δεν σκοπεύετε ποτέ να παλέψετε με ένα νήπιο λίγο πριν τον ύπνο, λίγη από την «ενέργεια του μπαμπά που κάνει πλάκα» μπορεί να μας κάνει καλό. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχει αυτό το στερεότυπο: οι πατεράδες περνούν συχνά πολύ χρόνο παίζοντας με τα παιδιά τους και, σε πολλές περιπτώσεις, το απολαμβάνουν πραγματικά.

Μάλιστα, οι πατεράδες αναφέρουν ότι νιώθουν πιο χαρούμενοι όταν αλληλεπιδρούν με τα παιδιά τους σε σύγκριση με τις περισσότερες άλλες καθημερινές δραστηριότητες.

Βέβαια, το ότι οι μπαμπάδες «έχουν χώρο» για παιχνίδι μπορεί να σχετίζεται και με κάτι λιγότερο διασκεδαστικό: το πώς μοιράζεται το νοητικό φορτίο στο σπίτι.

Κατά μέσο όρο, οι μητέρες δηλώνουν ότι αναλαμβάνουν περίπου το 73% της γνωστικής εργασίας του νοικοκυριού, ενώ οι σύντροφοί τους το 27%. Αυτή η ανισορροπία τις επιβαρύνει και αυξάνει το στρες.

Καθώς οικογένειες και ζευγάρια προσπαθούν να μοιράσουν πιο δίκαια τις «αγγαρείες» της ανατροφής και της οργάνωσης, αξίζει να μην χαθεί από το κάδρο αυτό που οι «fun dads» φαίνεται να κάνουν σωστά: το παιχνίδι έχει σημασία.

Και δεν είναι καλό μόνο για τα παιδιά. Είναι ωφέλιμο και για τους ενήλικες, ειδικά όταν η καθημερινότητα γεμίζει με υποχρεώσεις.

Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα που τιμήσαμε την Κυραική 21 Ιουνίου, ακολουθούν πέντε συνήθειες των «μπαμπάδων που κάνουν το κλίμα πιο ανάλαφρο» που αξίζει να δανειστούμε.

1. Δεν υπεραναλύουν το «να περάσουμε καλά»

Η διασκέδαση γίνεται πιο δύσκολη όταν της βάζουμε υπερβολική πίεση. Δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να είναι «μεγάλο γεγονός» ή τέλεια οργανωμένο.

Πολλοί πατεράδες πιάνουν την αξία των μικρών στιγμών: να δείξουν στα παιδιά τα παλιά τους LEGO ή να κάνουν ότι είναι «τέρας» με το νήπιο ενώ ετοιμάζονται το πρωί.

Οι ενήλικες συχνά αντιμετωπίζουμε τον ελεύθερο χρόνο σαν κάτι που πρέπει να αποδώσει. Σαν να χρειάζεται ένα χόμπι να γίνει δεξιότητα για το βιογραφικό ή δεύτερη δουλειά για να «μετρήσει».

Έτσι, πριν καν ξεκινήσουμε, μετατρέπουμε τη διασκέδαση σε εργασία. Και τότε είναι πιο πιθανό να την εγκαταλείψουμε.

Την ίδια στιγμή, η παθητική ψυχαγωγία δεν απαιτεί σχεδόν τίποτα από εμάς. Μερικές φορές αυτό είναι ακριβώς που χρειαζόμαστε όταν είμαστε εξαντλημένοι.

2. Ξεκινούν από την πράξη, όχι από το συναίσθημα

Πολλοί ενήλικες περιμένουμε πρώτα να «νιώσουμε» παιχνιδιάρικα για να παίξουμε. Όμως συχνά η σειρά είναι η αντίστροφη.

Οι περισσότεροι δεν μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας να μπει σε καλή διάθεση με λογικά επιχειρήματα. Η διάθεση δεν υπακούει πάντα σε πρόγραμμα.

Αρκετοί «fun dads» παρακάμπτουν το συναισθηματικό ζέσταμα. Ξεκινούν με ένα αστείο, κάνουν μια γκριμάτσα, μετατρέπουν μια αγγαρεία σε μικρή πρόκληση και βλέπουν πού θα οδηγήσει.

Και κάπως έτσι, τα συναισθήματα ακολουθούν. Η χαρά εμφανίζεται απρόσμενα, μέσα από την κίνηση και την αλληλεπίδραση.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του συγγραφέα Derek Thompson, ο οποίος, μιλώντας για το παιχνίδι «τέρας» με το παιδί του, περιέγραψε την εμπειρία ως κάτι που δεν θα μπορούσε να προβλέψει η προηγούμενη ζωή του: «Τίποτα στη ζωή μου δεν θα μπορούσε να προετοιμάσει αυτό το “θέατρο” κυνηγού-θηράματος ή τη χαρά που μου δίνει».

3. Αφήνουν χώρο για διακοπές και παρεμβολές

Οι σύγχρονοι ενήλικες είμαστε ήδη εύκολα διασπώμενοι, αλλά συχνά με τον λάθος τρόπο. Αφήνουμε το κινητό να κλέβει την προσοχή μας, ενώ εκνευριζόμαστε όταν το ίδιο κάνουν οι άνθρωποι δίπλα μας.

Όταν όμως δεν αντέχουμε να μας διακόπτουν οι άνθρωποι που έχουμε μπροστά μας, χάνουμε τις προσπάθειές τους να συνδεθούν μαζί μας.

Οι ερευνητές σχέσεων John και Julie Gottman ονομάζουν αυτές τις μικρές κινήσεις «προσκλήσεις σύνδεσης» (bids for connection). Στα ευρήματά τους, τα ζευγάρια που παρέμειναν μαζί είχαν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να ανταποκρίνονται σε αυτές τις «προσκλήσεις» σε σύγκριση με τα ζευγάρια που κατέληξαν σε διαζύγιο.

Το να είμαστε «διακόψιμοι» σημαίνει να χαλαρώνουμε λίγο το σφίξιμο σε λίστες, σχέδια και ρυθμούς. Να αφήνουμε χώρο ώστε οι άνθρωποι να χωράνε μέσα στην ημέρα μας, όχι μόνο τα tasks.

Δείτε Επίσης

Ανδρική επιλόχεια κατάθλιψη: Όταν η πατρότητα φέρνει σιωπηλές κρίσεις

4. Βγαίνουν από τη λειτουργία του «μάνατζερ»

Η λειτουργία του «μάνατζερ» έχει λόγο ύπαρξης. Κρατά τα παιδιά ταϊσμένα, τους λογαριασμούς πληρωμένους και την οικογένεια στο πρόγραμμα.

Όμως το παιχνίδι μοιάζει περισσότερο με αυτοσχεδιασμό. Χρειάζεται περιέργεια και προσαρμοστικότητα, γιατί δεν μπορείς να τα έχεις προβλέψει όλα.

Απαιτεί να παρατηρείς τι εξελίσσεται εκείνη τη στιγμή και να χτίζεις πάνω του. Μερικές φορές αυτό είναι άβολο, επειδή ζητά να αφήσουμε λίγο τον έλεγχο.

Οι «fun dads» συχνά βυθίζονται στο παιχνίδι, στο αστείο ή στη μικρή «περιπέτεια» που τους προτείνουν τα παιδιά. Δέχονται να φανούν αστείοι και να κάνουν λάθη, χωρίς να νιώθουν ότι αυτό μειώνει το κύρος τους.

5. Αντιμετωπίζουν τη χαρά ως μέρος του στόχου

Συχνά βλέπουμε το παιχνίδι ως διάλειμμα από τη ζωή. Από μία άποψη, είναι: βοηθά να ανακάμψουμε από την εργασία και τις απαιτήσεις της φροντίδας, μειώνοντας το στρες και ενισχύοντας την ανθεκτικότητα.

Όμως η χαρά και η ανθρώπινη σύνδεση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασικά συστατικά μιας ζωής που «ανθίζει», επειδή μας δίνουν κάτι που δεν προσφέρει η περισσότερη δουλειά.

Ο μυθιστοριογράφος Michael Chabon το έθεσε χαρακτηριστικά: «Τα βιβλία μου, σε αντίθεση με τα παιδιά μου, δεν με αγαπούν πίσω».

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι «fun dads» απαλλάσσονται από τα δύσκολα κομμάτια της γονεϊκότητας. Η συμμετοχή στην κούραση, στις αποφάσεις και στις δυσάρεστες εργασίες πρέπει να μοιράζεται.

Στην καλύτερή τους εκδοχή, οι μπαμπάδες που φέρνουν παιχνίδι στο σπίτι δεν αποφεύγουν τη σοβαρότητα. Διασκεδάζουν επειδή παίρνουν τον ρόλο τους στα σοβαρά.

Θυμίζουν κάτι που πολλοί υπερφορτωμένοι ενήλικες ξεχνάμε: μια καλή ζωή περιλαμβάνει ευθύνη και υποχρεώσεις. Περιλαμβάνει όμως και πάλη στο σαλόνι, αστείες ιστορίες, μικρά καθημερινά παιχνίδια και απλές στιγμές που δείχνουν στους ανθρώπους μας ότι χαιρόμαστε που υπάρχουν.