Αθλητικοί τραυματισμοί: Πώς να στηρίξετε το παιδί σας όταν τα όνειρά του μπαίνουν στον «πάγο»

Είναι η στιγμή που φοβάται κάθε γονιός αθλητή. Το παιδί πέφτει, πονάει, και ξαφνικά η σεζόν τελειώνει πριν καν αρχίσει. Δείτε πώς να διαχειριστείτε όχι μόνο τον φυσικό πόνο, αλλά και τη ραγισμένη καρδιά του μικρού σας πρωταθλητή.

Ο αθλητισμός είναι ένα απίστευτο δώρο για τα παιδιά μας. Τους προσφέρει υγεία, πειθαρχία, φιλίες και έναν ασφαλή χώρο για να χτίσουν αυτοπεποίθηση. Όμως, υπάρχει και η μη ευχάριστη πλευρά του νομίσματος: ο κίνδυνος.

Καθώς ο παιδικός αθλητισμός γίνεται όλο και πιο απαιτητικός και καμιά φορά πρωταθλητικού επιπέδου, οι τραυματισμοί αυξάνονται. Τα στατιστικά είναι αμείλικτα: 1 στα 10 παιδιά θα αναγκαστεί να μείνει εκτός γηπέδων μέσα στη χρονιά λόγω κάποιου τραυματισμού. Και ενώ εμείς εστιάζουμε στη θεραπεία, στις μαγνητικές και στις φυσικοθεραπείες, συχνά ξεχνάμε κάτι εξίσου σημαντικό: Την ψυχική τους κατάσταση.

Ένας σοβαρός τραυματισμός είναι συχνά το πρώτο μεγάλο τραύμα που καλείται να αντιμετωπίσει ένα παιδί. Είναι η απώλεια της ταυτότητάς του («είμαι αθλητής»), η απομόνωση από την ομάδα και ο φόβος ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

Πώς μπορούμε λοιπόν να σταθούμε δίπλα τους, όχι ως προπονητές, αλλά ως γονείς;

Γίνετε το «συναισθηματικό αλεξίπτωτο», όχι μόνο ο διεκπεραιωτής προβλημάτων

Όταν το παιδί μας πονάει, το ένστικτό μας αυτόματα επιβάλλει: «Κάν’ το να περάσει!». Θέλουμε να βρούμε τον καλύτερο γιατρό, να του πούμε ότι όλα θα πάνε καλά, να διορθώσουμε την κατάσταση. Ο αθλητικός ψυχολόγος Dr. Jonathan Jenkins μας συμβουλεύει να κάνουμε το αντίθετο: Αντισταθείτε στην παρόρμηση να λύσετε το πρόβλημα αμέσως.

Το παιδί χρειάζεται χώρο για να θρηνήσει. Χρειάζεται να κλάψει, να φωνάξει «γιατί σε μένα;», να νιώσει την αδικία. Αν του πούμε αμέσως «μη στεναχωριέσαι, θα περάσει», ακυρώνουμε τον πόνο του. Τι να κάνετε: Καθίστε δίπλα του. Πάρτε μια βαθιά ανάσα (για να ρυθμίσετε το δικό σας άγχος) και πείτε: «Ξέρω ότι πονάει. Ξέρω ότι είσαι απογοητευμένο. Είμαι εδώ και θα το περάσουμε μαζί». Η συναισθηματική σας σταθερότητα είναι το πιο δυνατό παυσίπονο.

Η αποκατάσταση είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ

Ο τραυματισμός πονάει τη στιγμή που συμβαίνει. Αλλά η πιο δύσκολη μάχη είναι η αποκατάσταση. Είναι βαρετή, επίπονη και αργή. Ένα παιδί που έχει συνηθίσει να είναι σε κίνηση και να κάνει προπονήσεις, ξαφνικά πρέπει να μάθει να περπατάει ξανά ή να κάνει μικρές, επαναλαμβανόμενες ασκήσεις. Η απογοήτευση είναι δεδομένη.

Πώς να βοηθήσετε

Γιορτάστε τις μικρές νίκες: Μην περιμένετε την επιστροφή στο γήπεδο για να χαρείτε. Γιορτάστε το ότι λύγισε το πόδι του λίγο περισσότερο σήμερα. Το ότι έκανε τις ασκήσεις του χωρίς γκρίνια.

Φτιάξτε ρουτίνα: Βοηθήστε το να δει την αποκατάσταση ως τη νέα του προπόνηση. Είναι μια ευκαιρία να χτίσει ψυχική ανθεκτικότητα, ένα προσόν που θα του χρησιμεύσει σε όλη του τη ζωή.

Αλλάξτε τον στόχο: Από το «Αποτέλεσμα» στην «Πρόοδο»

Το παιδί σας πιθανότατα ανησυχεί ότι θα μείνει πίσω. Ότι οι συμπαίκτες του θα γίνουν καλύτεροι ενώ αυτό κάθεται. Ότι θα χάσει τη θέση του στην ομάδα. Αντί να εστιάζετε στο πότε θα επιστρέψει στο 100% της απόδοσής του (κάτι που μπορεί να αργήσει), εστιάστε στη διαδικασία.

Τι να πείτε:

«Είναι λογικό να φοβάσαι ή να διστάζεις. Δεν είναι αδυναμία, είναι μέρος της διαδικασίας».

«Στόχος μας σήμερα δεν είναι να παίξεις μπάλα. Στόχος είναι να νιώσεις εμπιστοσύνη στο σώμα σου ξανά».

Βοηθήστε το να φτιάξει ένα πλάνο επιστροφής που δεν βασίζεται στο σκορ, αλλά στην αυτοπεποίθηση. Η συνέπεια και η επανάληψη είναι οι νέοι του φίλοι.

Πρόσθετα tips για γονείς

Κρατήστε την επαφή με την ομάδα: Ενθαρρύνετε το παιδί να πηγαίνει στους αγώνες, έστω και για να κάτσει στον πάγκο. Η κοινωνική απομόνωση είναι ο χειρότερος εχθρός της ψυχολογίας του τραυματία.

Βρείτε νέα ενδιαφέροντα: Είναι η τέλεια ευκαιρία να εξερευνήσετε χόμπι που δεν απαιτούν σωματική καταπόνηση (ζωγραφική, μουσική, διάβασμα). Θυμίστε του ότι η αξία του δεν εξαρτάται μόνο από τις επιδόσεις του στο γήπεδο.

Οι τραυματισμοί είναι μέρος του παιχνιδιού. Αλλά με τη σωστή στήριξη, μπορούν να μετατραπούν από εμπόδιο σε μάθημα ζωής. Να είστε εκεί, υπομονετικοί και σταθεροί. Το παιδί σας θα επιστρέψει πιο δυνατό – και σωματικά και ψυχικά.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

Διαβάστε ακόμα

Ποια τα πολλαπλά οφέλη για τα παιδιά από τη συμμετοχή τους σε ομαδικά αθλήματα – Childit