Το να γίνεσαι «μπαμπάς κοριτσιού» δεν είναι trend– είναι η καθημερινή πράξη της πατρότητας

Ποτέ δεν ήθελα να είμαι «μπαμπάς κοριτσιού». Όχι επειδή δεν ήθελα κόρη – το αντίθετο. Πάντα ένιωθα ότι επικοινωνώ πιο εύκολα με γυναίκες και, μέσα μου, ήλπιζα να ακούσουμε στο μαιευτήριο το «είναι κορίτσι».

Αυτό και έγινε. Αλλά πριν γεννηθεί η Lulu, επέμενα πως άλλο να έχεις κόρη και άλλο να υιοθετείς την ταμπέλα «μπαμπάς κοριτσιού».

Η ταμπέλα που μου φαινόταν υπερβολική

Στο μυαλό μου, όποιος αυτοσυστηνόταν έτσι, συνήθως το παρατραβούσε. Μου έμοιαζε σαν προσπάθεια να δείξει κάτι προς τα έξω – και καμιά φορά, το «προς τα έξω» δεν ταίριαζε με το «προς τα μέσα».

Κάθε φορά που έβλεπα αθλητές ή ηθοποιούς με καπέλα και μπλουζάκια που έγραφαν «Girl dad», μου έβγαινε ένα σφίξιμο αμηχανίας. Λίγες μέρες πριν γίνω πατέρας, είχε κυκλοφορήσει ιστορία για τον Bradley Cooper που φόραγε καμουφλάζ καπέλο με τη φράση κεντημένη – κι εγώ το αντιμετώπισα σαν άλλο ένα στιγμιότυπο της εποχής.

Το παραδέχομαι: έχω μια τάση να γίνομαι «χέιτερ». Έβαζα την ιδέα του «μπαμπά κοριτσιού» στο ίδιο ράφι με μόδες που σκάνε από το πουθενά και παρουσιάζονται ως τα νέα απαραίτητα της ζωής.

Η στιγμή που όλα αλλάζουν όταν κοιτάς το παιδί σου

Και μετά, χωρίς να το πολυσκεφτώ, έγινα ακριβώς αυτό που κορόιδευα. Από την πρώτη στιγμή που κοίταξα την κόρη μου, κάτι κούμπωσε. Δεν ήταν απόφαση και δεν ένιωσα ότι «υιοθετώ ρόλο».

Δεν κυκλοφορώ λέγοντας ότι είμαι «μπαμπάς κοριτσιού» και δεν αγόρασα ποτέ καπέλο ή μπλουζάκι. Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατα, διαβάζοντας ένα άρθρο γνώμης στους New York Times για το ότι «η εποχή του girl dad και του male ally τελείωσε», έπιασα τον εαυτό μου να αμύνεται εκ μέρους όσων μπαίνουν σε αυτό το κουτάκι.

Η λογική, πάνω-κάτω, ήταν ότι μια πιο «σκληρή» ή κυνική πολιτική επικοινωνία — με παράδειγμα τον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Gavin Newsom και το πώς η παρουσία του στα social media φλερτάρει με ανώριμες, τραμπικές προσβολές — δείχνει πως το μοντέλο του ευαίσθητου, υποστηρικτικού μπαμπά είναι ξεπερασμένο.

Κι εκεί κόλλησα: δηλαδή, αν ένας άντρας θέλει η κόρη του να μεγαλώσει με στήριξη, αγάπη και ασφάλεια, αυτό θεωρείται «παλιά σχολή»; Ή, ακόμα χειρότερα, «λίγο»;

Γιατί η «υποστήριξη» συχνά διαβάζεται ως αδυναμία

Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η υπόνοια πως οι πατέρες που χαίρονται που έχουν κόρη είναι λιγότερο αρρενωποί. Στην πατρότητα, συχνά κολλάμε συζητήσεις για τεστοστερόνη, «κρίση ανδρισμού» και το πώς μεγαλώνεις αγόρια.

Σαν να είναι ύποπτο, ας πούμε, αν ένας μπαμπάς τραγουδάει τραγούδια από το Frozen ή αν τον νοιάζει η κόρη του να μεγαλώσει σε έναν κόσμο όπου το The Handmaid’s Tale θα παραμείνει δυστοπική μυθοπλασία. Κι όμως, αυτό που στην πράξη σημαίνει είναι το αυτονόητο: να είσαι εκεί.

Δεν το παίρνω προσωπικά. Αν κάποιος προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι το να φροντίζω η κόρη μου να είναι υγιής και χαρούμενη «δεν είναι αντρίκιο», θα γελούσα.

Με τρώει, όμως, κάτι άλλο: όταν κάποιος με αποκαλεί «μπαμπά κοριτσιού», συχνά το λέει με τόνο ευγνωμοσύνης. Σαν να κάνω κάτι πέρα από το βασικό καθήκον του γονιού.

Η κουβέντα που δεν περίμενα να ακούσω στην προσχολική ηλικία

Το κατάλαβα καθαρά όταν μιλούσα με μια δασκάλα σε δραστηριότητα που πάμε κάθε εβδομάδα με τη Lulu. Μου είπε ότι η κόρη μου έχει αυτοπεποίθηση και πως είναι υπέροχο που την ενθαρρύνουμε.

Της απάντησα πως αυτό δεν είναι ο στόχος όλων; Να μεγαλώνουν ένα παιδί χαρούμενο και σίγουρο;

Σήκωσε τους ώμους. Κάθε χρόνο, μου είπε, υπάρχει κάποιος γονιός που παραπονιέται ότι η κόρη του είναι υπερβολικά σίγουρη για τον εαυτό της – και σχεδόν πάντα είναι ο πατέρας.

Μου φάνηκε απίστευτο, ειδικά σε μια «προοδευτική» γειτονιά όπου τα συνθήματα για δικαιώματα είναι μέρος της καθημερινότητας. Κι όμως, η απάντησή της ήταν ξερή: «Θα εκπλαγείς».

Το να είσαι “corny” είναι μέρος της δουλειάς

Εκεί αποφάσισα ότι, όσο κι αν μου ακούγεται λίγο κριντζ, θα το «παίρνω πάνω μου» αν κάποιος με πει «μπαμπά κοριτσιού». Γιατί η πατρότητα, έτσι κι αλλιώς, σε σπρώχνει προς την πιο «corny» εκδοχή σου.

Μπορεί να έκανες dad jokes ή να άκουγες dad rock και πριν. Αλλά από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, γίνεσαι ο «μεγάλος» του δωματίου – και κάποιοι άντρες δυσκολεύονται να το δεχτούν.

Εγώ είμαι οκ με αυτό. Κι αν το να είμαι παρών βοηθά την κόρη μου να χτίσει μια καλύτερη ζωή, τότε αξίζει κάθε γραμμάριο αμηχανίας. Άλλωστε, η παρουσία ενός στοργικού πατέρα έχει συνδεθεί ερευνητικά με θετικές επιπτώσεις που κρατούν χρόνια.

Ο αλγόριθμος, τα βίντεο και η «μικρή δόση ενίσχυσης»

Διαβάζω συνεχώς για την ανατροφή, προσπαθώντας να δω τι μπορώ να κάνω καλύτερα. Και κάπως έτσι, ο αλγόριθμος στα social media αποφάσισε ότι θέλω αποκλειστικά περιεχόμενο #girldad.

Κάποια βίντεο προσπαθούν να είναι αστεία και βγαίνουν άβολα, όπως αυτά με μπαμπάδες που «γυμνάζονται για να αντιμετωπίσουν τους μελλοντικούς γκόμενους» ενός μωρού. Άλλα είναι πιο απλά: ένας πατέρας που αγοράζει ένα λούτρινο γιατί ξέρει ότι μια μέρα αυτά τα τηλεφωνήματα θα σταματήσουν· ή κάποιος που συνειδητοποιεί πως το αγαπημένο τραγούδι της 5χρονης κόρης του θα αλλάξει, αλλά για τον ίδιο θα μείνει για πάντα φορτισμένο.

Υπάρχουν και βίντεο που επαναλαμβάνουν τη συζήτηση για τα «daddy issues» και την ιδέα ότι ένα κορίτσι που μεγαλώνει με σεβασμό ανεβάζει τα στάνταρ του. Δεν μου αρέσει ο όρος «daddy issues», γιατί συχνά μεταφέρει την ευθύνη στο παιδί. Όμως το βασικό μήνυμα — ότι ο σεβασμός μαθαίνεται στο σπίτι — είναι αλήθεια.

Κανείς δεν χρειάζεται μετάλλιο επειδή είναι γονιός. Αλλά η γονεϊκότητα είναι δύσκολη δουλειά και, μερικές φορές, αυτή η «χαριτωμένη» μικρή δόση θετικής ενίσχυσης από ένα βίντεο μπορεί να σε κρατήσει λίγο πιο σταθερό.

Στην πισίνα του Σαββάτου, το «μπαμπάς κοριτσιού» μοιάζει απλώς με μπαμπάς

Δεν πιστεύω ότι ο «μπαμπάς κοριτσιού» πάει πουθενά. Το λέω από αυτό που βλέπω κάθε εβδομάδα στο μάθημα κολύμβησης της Lulu.

Η τάξη μας έχει πέντε νήπια κορίτσια και, σχεδόν πάντα, συνοδεύονται από τους μπαμπάδες τους. Γενικά, το ποσοστό αντρών στην πισίνα γέρνει συντριπτικά προς τα εκεί.

Βλέπω πατεράδες που ντρέπονται να τραγουδήσουν το «Ring Around the Rosie» και άλλους –μαζί κι εγώ– που δεν αντέχουν και σηκώνουν τα παιδιά ψηλά για να γελάσουν. Κανείς δεν δείχνει ότι το κάνει αγγαρεία.

Και το πιο σημαντικό: δεν μοιάζουν σαν να προσπαθούν «επίτηδες» επειδή έχουν κόρη. Μοιάζουν απλώς παρόντες, τρυφεροί και φυσικοί, όπως οι υποστηρικτικοί γονείς που θυμάμαι από τα παιδικά αθλήματα: χαίρονταν που το παιδί προσπαθεί και περνά καλά.

Η φράση «μπαμπάς κοριτσιού» μπορεί να ακούγεται πια χιλιοειπωμένη, όπως άλλες λέξεις-ταμπέλες που κάποτε έμοιαζαν φρέσκες. Αλλά οι καλοί μπαμπάδες υπήρχαν πάντα, είτε είχαν γιους είτε κόρες.

Αγαπώ την κόρη μου περισσότερο απ’ οτιδήποτε και το μόνο που θέλω είναι να το ξέρει, πάντα. Αν αυτό με κάνει «μπαμπά κοριτσιού», τότε, εντάξει – ίσως κάποιος να μου πάρει τελικά κι εκείνο το καμουφλάζ καπέλο.