Αποδέξου, μαμά, τα συναισθήματά σου: η σημαντικότερη πράξη αυτοφροντίδας
Αποδέξου τα συναισθήματά σου και ξεκίνα την αυτοφροντίδα σήμερα.
Ξυπνάω τις περισσότερες μέρες γεμάτη ενέργεια και έτοιμη να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις που έρχονται.
Ταΐζω τα παιδιά και τα ετοιμάζω να ξεκινήσουν τη μέρα τους… και πίνω το πρώτο από τα 597 φλιτζάνια καφέ (όλα εξίσου υπέροχα). Όλα καλά.
Καθώς προχωρά το απόγευμα, γύρω στις 3 μπορώ να νιώσω την ενέργεια να με εγκαταλείπει. Γίνομαι αργή και νωθρή και τα άκρα μου βαραίνουν.
Άντε γεια άσκηση ή σφουγγάρισμα του πατώματος…
Μισώ αυτό το συναίσθημα. Μισώ να νιώθω κουρασμένη, μη παραγωγική και ευερέθιστη. Υπάρχουν ακόμα πράγματα που πρέπει να γίνουν, έτσι δεν είναι.
Η μέρα δεν ήταν να πάει έτσι…
Ίσως για εσένα να ισχύει το αντίθετο. Το πρωί να νιώθεις σαν βρεγμένη πετσέτα… και μέχρι το μεσημέρι, κάπως να βρίσκεις το κίνητρο και τη θετική ενέργεια για να παίξεις με τα παιδιά σου ή να βάλεις μία μπουγάδα.
Να το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνω μέσα σε όλη αυτή την παραμονή στο σπίτι:
Όπως κι αν είμαι συναισθηματικά, είναι ΟΚ.
Αν και ακούγεται απλό με την πρώτη ματιά, το να αποδεχόμαστε τις διαθέσεις και τα συναισθήματά μας όπως είναι, έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολο για εμάς τους ανθρώπους.
Ιδιαίτερα όταν έχεις μάθει σε όλη σου τη ζωή ότι το να νιώθεις ΛΥΠΗ, ΘΥΜΟ ή ΒΑΡΥ ΠΑΤΗΜΑ δεν είναι ΟΚ.
Εσωτερικεύουμε όλα αυτά τα «μην κλαις», «θα είσαι καλά», «να είσαι δυνατός»… και τώρα είμαστε ενήλικες που θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή έχουμε απολύτως φυσιολογικά και υγιή συναισθήματα.
Γιατί έχει σημασία αυτό;
Έμαθα ότι αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «δευτερογενής πόνος»—και έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία, γιατί όταν ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ και ΠΟΛΕΜΑΣ τα συναισθήματά σου, τα κάνεις δέκα φορές χειρότερα.
Δεν βιώνεις μόνο τη δυσφορία των πρωτογενών σου συναισθημάτων… αλλά προσκαλείς κι έναν σωρό «δευτερογενή συναισθήματα» στο πάρτι.
Τι σημαίνει να πολεμάς ή να αντιστέκεσαι στα συναισθήματά σου; Μπορεί να μοιάζει με όλα αυτά και πολλά ακόμη: να κακολογείς τον εαυτό σου εσωτερικά, υπερβολικός θυμός, μούδιασμα με οθόνες, φαγητό, αγορές, αλκοόλ, ακόμα και άσκηση, ή να αποσπάσαι με τη δουλειά.
Ουσιαστικά, αντί να είσαι παρών και να επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει την καταπόνηση, τη λύπη ή τον θυμό, σκάβεις ένα «συναισθηματικό λάκκο» που τελικά γίνεται πολύ πιο βαθύς.
Ένα απόσπασμα που κρατάω κοντά μου αυτήν την περίοδο:
«The best way out is always through» — Ο καλύτερος δρόμος προς τα έξω είναι πάντα μέσα από αυτό.
Είναι λόγια του ποιητή Robert Frost, και έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλά συμφραζόμενα για να συμβολίσουν τη σημασία του να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί τα συναισθήματά του… ώστε να μπορέσουν να περάσουν με υγιή και φυσικό τρόπο.
Άλλωστε… γι’ αυτό είναι φτιαγμένα τα συναισθήματά μας. Να έρχονται και να φεύγουν, υπηρετώντας τον σκοπό του να μας επικοινωνούν κάτι.
Ως χημική αντίδραση, τα συναισθήματα υπάρχουν μόνο για περίπου 90 δευτερόλεπτα.
Κι έτσι, παρόλο που μισώ το μεσημεριανό μου «κενό ενέργειας» και το ότι δεν προλαβαίνω καθάρισμα ή άσκηση, έχω κάνει πάρα πολλή εξάσκηση στο να μαλακώνω και να αποδέχομαι, αφού περάσει η αρχική, ενστικτώδης αντίδραση του εκνευρισμού και της απογοήτευσης.
Συνήθως ακούγεται κάπως έτσι μέσα μου:
«Είναι εντάξει που νιώθω χάλια τώρα. Είναι κατανοητό. Συμβαίνουν πολλά και έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα σήμερα. Το σώμα και τα συναισθήματά μου προσπαθούν να μου πουν να επιβραδύνω και δεν χρειάζεται να το πολεμήσω.»
Προσπαθώ να κυματίζω μαζί με τα κύματα των συναισθημάτων μου, ώστε να μην γίνουν τσουνάμι.
Άλλωστε, η ζωή μας προσφέρει ήδη αρκετά «συναισθηματικά τσουνάμι» αυτήν την περίοδο.
Όπου κι αν σε πηγαίνουν οι διαθέσεις σου μέσα στη μέρα, είναι ΟΚ. Αν χρειάζεσαι το απόγευμα «άδεια» — για όνομα του Θεού, ξάπλωσε στον καναπέ για μερικές ώρες.
Αν χρειαστεί να λυγίσεις και να κλάψεις, άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν, μαμά.
Αν χρειαστεί να σκρολάρεις λίγο στα κοινωνικά, μην αγχώνεσαι γι’ αυτό· απλώς να είσαι ενήμερη για τις πράξεις σου και να εξερευνάς κι άλλες διεξόδους.
Άκου τι σου λένε το σώμα και τα συναισθήματά σου και βρες την ηρεμία και τη δύναμη που υπάρχουν στο να ΑΦΗΝΕΙΣ τα συναισθήματα ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ και να ΑΦΗΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ.
Αυτή είναι η πιο σημαντική αυτοφροντίδα που θα κάνεις ποτέ.
Μπορεί να σε ενδιαφέρει
Διάβασε ακόμα
8 ιεροτελεστίες για να ξαναβρείς τον εαυτό σου (και όχι μόνο το μωρό σου) μετά τον τοκετό – Childit
Αποδέξου, μαμά, τα συναισθήματά σου: η σημαντικότερη πράξη αυτοφροντίδας