Now Reading
Πώς ένα παιδικό ψυχολογικό τραύμα μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο

Πώς ένα παιδικό ψυχολογικό τραύμα μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο

Νέα έρευνα υπογραμμίζει τις επιπτώσεις του τραύματος στη μνήμη και τη συναισθηματική απόκριση.

Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Biological Psychiatry: Cognitive Neuroscience and Neuroimaging διαπιστώνει ότι το παιδικό τραύμα μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχές σε δύο κύριες περιοχές του εγκεφάλου, το δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας (DMN) και το κεντρικό εκτελεστικό δίκτυο (CEN). Καθώς αυτές οι περιοχές είναι υπεύθυνες για τη συναισθηματική ρύθμιση, την επεξεργασία της μνήμης και την απόκριση στο στρες, αυτή η έρευνα επισημαίνει τη σύνδεση μεταξύ του παιδικού τραύματος και των δια βίου εγκεφαλικών αλλαγών (Ireton, Hughes, & Klabunde, 2024).

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, σε σύγκριση με εκείνα χωρίς ιστορικό τραύματος, τα παιδιά που είχαν βιώσει τραύμα εμφάνισαν αυξημένη δραστηριότητα στο δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας κατά τη διάρκεια της μνήμης, της κοινωνικής επεξεργασίας ή των συναισθηματικών εργασιών (Ireton, Hughes, & Klabunde, 2024).

Το DMN περιλαμβάνει ένα σύνολο περιοχών του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται όταν τα άτομα δεν επικεντρώνονται σε εξωτερικές εργασίες. Συνδέεται με ενδοσκοπικές διαδικασίες όπως η ονειροπόληση και ο αυτοστοχασμός και διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην οικοδόμηση της αίσθησης του εαυτού, στην επεξεργασία των κοινωνικών πληροφοριών και στη διατήρηση των εσωτερικών τρένων σκέψης. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η αυξημένη δραστηριότητα DMN ήταν ιδιαίτερα αισθητή κατά τη διάρκεια εργασιών που περιελάμβαναν συναισθηματικά φορτισμένες αλληλεπιδράσεις ή δραστηριότητες, υποδηλώνοντας ότι οι τραυματικές εμπειρίες θα μπορούσαν πραγματικά να αλλάξουν την ανάπτυξη αυτών των περιοχών του εγκεφάλου (Ireton, Hughes, & Klabunde, 2024).

Σχέση μεταξύ τραύματος και συναισθηματικών ή συμπεριφορικών δυσκολιών

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες με ιστορικά τραύματος έδειξαν λιγότερη δραστηριότητα στο κεντρικό εκτελεστικό δίκτυο όταν τους ανατέθηκαν δραστηριότητες γύρω από κοινωνικά ή συναισθηματικά καθήκοντα (Ireton, Hughes, & Klabunde, 2024). Σε αντίθεση με το DMN, το CEN εμπλέκεται σε γνωστικές διαδικασίες κατευθυνόμενες προς τον στόχο που απαιτούν εστιασμένη προσοχή, επίλυση προβλημάτων και λήψη αποφάσεων. Η μειωμένη δραστηριότητα σε αυτή την περιοχή υποδηλώνει ότι ο εγκέφαλος ήταν περισσότερο επικεντρωμένος στην επεξεργασία εσωτερικών ερεθισμάτων όπως δυσφορία ή συναισθηματικές αντιδράσεις.

Η δυσλειτουργία στο CEN παρατηρείται συχνά σε διαταραχές που χαρακτηρίζονται από μειωμένη εκτελεστική λειτουργία και ελλείμματα προσοχής. Αυτή η ανισορροπία μπορεί να συμβάλει σε αυξημένη συναισθηματική αντιδραστικότητα, παρορμητικότητα και δυσκολίες στη διαχείριση του στρες. Αυτό υποστηρίζει προηγούμενες μελέτες που έδειξαν ότι άτομα με ιστορικό τραύματος μπορεί να εμφανίσουν υπερκινητικότητα στην αμυγδαλή, το κέντρο φόβου του εγκεφάλου, και υποκινητικότητα στον προμετωπιαίο φλοιό, που παίζει ρόλο στη λήψη αποφάσεων και τον έλεγχο των παρορμήσεων (Mate, 2000).

Επιπτώσεις για την υγειονομική περίθαλψη

Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το τραύμα αλλάζει τον εγκέφαλο μπορεί να ενισχύσει την ικανότητα των κλινικών γιατρών να κατανοούν τις επιπτώσεις του τραύματος στη συμπεριφορά και τη συνολική σωματική και ψυχική υγεία. Οι επιζώντες χαοτικών ή καταχρηστικών νοικοκυριών αναφέρουν συχνά δυσκολίες με την προσοχή, τη συναισθηματική ρύθμιση και τη μνήμη. Μπορεί να είναι πιθανό, όπως υποδηλώνει αυτή η νέα έρευνα, ότι οι εμπειρίες του τραύματος άλλαξαν τη χημεία του εγκεφάλου τους.

Δείτε Επίσης

Αυτή η έρευνα θα μπορούσε να έχει επιρροή στην ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο το τραύμα όχι μόνο διαμορφώνει την ψυχολογική ευεξία, αλλά μας βοηθά επίσης να συνδέουμε τις πρώιμες εμπειρίες της ζωής και τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα υγείας. Πολλοί άνθρωποι παρουσιάζουν συμπτώματα ψυχικής υγείας, δυσκολίες στη συναισθηματική ρύθμιση, κατάχρηση ουσιών και άλλες σχετικές ανησυχίες. Γνωρίζουμε από προηγούμενες έρευνες ότι το χρόνιο στρες που προκύπτει από παιδικό τραύμα μπορεί να απορυθμίσει τους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου, όπως η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη (οι οποίοι είναι απαραίτητοι για τη ρύθμιση της διάθεσης και την ευχαρίστηση), οδηγώντας σε συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης, ακόμη και κατάχρησης ουσιών στην ενήλικη ζωή (Malarbi et al. ., 2017 Mate, 2000). Αυτή η έρευνα επεκτείνεται στην τρέχουσα γνώση και υποστηρίζει περαιτέρω τη θεωρία ότι πολλά συμπτώματα που παρουσιάζουν επιδεινώνονται από –αν όχι προκαλούνται από– τραυματικές εμπειρίες.

Αναγνωρίζοντας ότι οι τραυματικές εμπειρίες μπορούν να αλλάξουν τη δομή του εγκεφάλου, τη λειτουργία και τη νευροχημεία, οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης μπορούν να εκτιμήσουν καλύτερα γιατί τα άτομα μπορεί να εμφανίζουν συμπτώματα όπως υπερεπαγρύπνηση, συναισθηματική δυσρύθμιση ή δυσκολία στη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης. Αυτή η επίγνωση επιτρέπει πιο ενημερωμένες και ενσυναίσθητες προσεγγίσεις φροντίδας που αντιμετωπίζουν τόσο τις ψυχολογικές όσο και τις φυσιολογικές πτυχές των διαταραχών που σχετίζονται με το τραύμα.

Η κατανόηση των νευροβιολογικών θεμελίων του τραύματος θα μπορούσε να ωφελήσει την ανάπτυξη στοχευμένων παρεμβάσεων και στρατηγικών θεραπείας που στοχεύουν στην προώθηση της ανάρρωσης και τον μετριασμό των μακροπρόθεσμων συνεπειών στην υγεία.

© 2023 All rights reserved Powered by Brainfoodmedia.

ID - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Scroll To Top