TOP

 

Η φίλη μου η Άννα έχει δύο παιδιά, ο μεγάλος είναι 3 ετών και ο μικρός μόλις 9 μηνών. Μετά το αρχικό σοκ του μικρού Γιάννη όταν ήρθε το μωρό στο σπίτι, άρχισε να χτυπάει ή να δαγκώνει το πόδι του μωρού, ακόμα και όταν η Άννα ήταν μπροστά.

Αν ζείτε κάτι ανάλογο, μπορεί να σκέφτεστε ότι το μωρό υφίσταται bullying  από το μεγάλο, εξάλλου πρόκειται για ένα μεγάλο παιδί που χτυπάει ένα μικρότερο, είναι όμως έτσι;

Τα παιδιά στη νηπιακή ηλικία δεν ξέρουν πώς να εκφραστούν, δεν πρόκειται όμως για κακοποίηση ή «νταηλίκι» απέναντι στο μωρό. Παιδιά 2, 3 ή 4 ετών δεν έχουν πλήρη συνείδηση των συναισθημάτων των δικών τους ή των άλλων, και συνήθως δεν έχουν πρόθεση να πληγώσουν το παιδί που χτυπούν. Περισσότερο δοκιμάζουν τα δικά σας και τα δικά τους όρια, σκέφτονται «αν κάνω αυτό τι θα συμβεί;».

Αυτό βέβαια δεν είναι δικαιολογία για να αφεθεί το παιδί να κάνει ό,τι θέλει, να χτυπάει και να κλωτσάει άλλα παιδιά ή τα μικρότερα αδέλφια του. Πρέπει να σταματήσει να είναι επιθετικό και να μάθει καθώς μεγαλώνει ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι να εκφραστεί.

Ακολουθήστε 7 απλά βήματα:
Ώρα για διάλειμμα: αν δείτε το παιδί σας να χτυπάει, δαγκώνει, φτύνει, κλωτσάει σταματήστε άμεσα αυτή τη συμπεριφορά. Μιλήστε του ήρεμα, αν όμως δεν σας ακούει, μπορείτε να το πάρετε παράμερα και να του πείτε ότι «είναι ώρα να κάνει ένα διάλειμμα γιατί είναι εκτός ελέγχου».
Μην ζητάτε εξηγήσεις: αναζητήστε την αιτία που έκανε κάτι κακό αλλά μην το ρωτήσετε γιατί το έκανε. Αν, για παράδειγμα, τράβηξε τα μαλλιά μίας φίλης του γιατί δεν τον άφηνε να κάνει και αυτός κούνια, μπορείτε να παρέμβετε για να κάνουν κούνια και τα δύο παιδιά, το καθένα με τη σειρά του. Αυτό θα του δείξει ότι αν του συμβεί κάτι που θεωρεί άδικο, μπορείτε να το βοηθήσετε να διορθωθεί η αδικία.
Μην τρελαίνεστε: κάποια παιδιά μπορεί να διεκδικούν την προσοχή σας με αυτό τον τρόπο γιατί είναι καλύτερο από το να μην έχουν καθόλου την προσοχή σας. Αν λοιπόν, αρχίσετε να ωρύεστε όταν το παιδί σας χτυπήσει ένα άλλο, θα συνδέσει την αταξία με την αντίδραση της μαμάς και θα έχει ένα κίνητρο να το ξανακάνει.
Πληγώθηκαν τα αισθήματά του: τα νήπια μπορεί να μην συνειδητοποιούν τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι πράξεις τους, το παιδί σας όμως πρέπει να μάθει ότι όταν κλωτσάει το συμμαθητή του, τον πληγώνει και τον κάνει να αισθάνεται άσχημα.
Βοηθήστε το να ηρεμήσει: και τα νήπια, όπως οι ενήλικες, συγχύζονται όταν χάνουν τον έλεγχο. Επιβάλλετε ένα μικρό διάστημα διαλείμματος και εξηγήστε του με ήπιο τόνο ότι καταλαβαίνετε ότι συγχύστηκε που του πήραν τη σειρά στις κούνιες και έκανε το άλλο παιδάκι να πονέσει, αλλά δεν πρέπει να αντιδρά έτσι. Αυτό θα το βοηθήσει να καταλάβει τα συναισθήματά του και να μάθει να τα αναγνωρίζει.
Μην το πιέζετε να παίξει με συγκεκριμένα παιδιά: κάποιες φορές μπορεί να σας φαίνεται κακό ότι το παιδί σας προτιμά να μην παίξει με κάποια παιδάκια, είναι όμως κάτι φυσιολογικό στην κοινωνική ανάπτυξή του. Όταν παίζει με τους άλλους φίλους του είναι σαν να τους λέει ότι εσείς είστε ξεχωριστοί ενώ το άλλο παιδάκι δεν είναι. Όταν το παιδί σας και το παιδάκι που έμεινε απέξω είναι χώρια, πείτε στο παιδί σας ότι είδατε τι συνέβη και δεν είναι ωραίο να αποκλείουμε κάποιον από το παιχνίδι.
Διδάξτε του τρόπους να λύνει το πρόβλημα: προσποιηθείτε ότι είστε ένα παιδί που παίρνει το παιχνίδι του γιου ή της κόρης σας. Μπορείτε να του μάθετε ότι η σωστή αντίδραση είναι να του μιλήσει και να του πει «αυτό είναι δικό μου, σε παρακαλώ δώστο μου πίσω» και αν αυτό δεν έχει αποτέλεσμα να φωνάξει κάποιον μεγάλο.

Να θυμάστε ότι είναι σημαντικό να μάθει το παιδί σας να λέει συγνώμη όταν κάνει κάτι που πληγώνει ένα άλλο παιδί. Ακόμα και αν δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει, εξάλλου είναι μόλις 3 ετών, θα έρθει σύντομα ο καιρός που θα το καταλάβει. Πείτε στο παιδί ότι το να λες συγνώμη είναι δύσκολο γιατί αναγνωρίζεις ότι έκανες κάτι κακό, εξηγήστε του όμως ότι αισθάνεσαι ακόμα πιο άσχημα όταν κάνεις κάτι που πληγώνει έναν άλλο άνθρωπο.

Τι να κάνετε αν το παιδί σας δεν χτυπάει αλλά δέχεται τα χτυπήματα
Μία μέρα που ήταν στον παιδότοπο ή Άννα είδε ένα άλλο παιδάκι να χτυπάει το Γιάννη. Πήγε λοιπόν στη μαμά του άλλου παιδιού και της είπε, ήρεμα, τι συνέβη. Δεν έχει νόημα να ξεσπάσετε στην άλλη μαμά. Προσπαθήστε να απομακρύνετε τα δύο παιδιά και να τα βάλετε να κάνουν κάτι το καθένα μόνο του, πχ να χτίσουν κάτι με τουβλάκια. Αυτό θα τα κρατήσει απασχολημένα και δεν θα ξεσπά το ένα στο άλλο.
Αν η ήρεμη προσέγγιση δεν έχει αποτέλεσμα, γιατί ενδεχομένως η άλλη μαμά μπορεί να θεωρεί ότι δεν έγινε και τίποτα αν το παιδί της δάγκωσε το δικό σας, μπορείτε απλά να φύγετε και τα παιδιά σας να μην παίζουν μαζί.

 

Καταχώρησε Σχόλιο